Εἶναι ἢ δὲν εἶναι λογαριθμικὴ ἡ 68 ‑ μοριακὴ κλίμαξ τοῦ Χρυσάνθου;

Is the 68 ‑ unit scale of Chrysanthos logarithmic or is it not?

Ὁ Χρύσανθος ἐν ἀντιθέσῃ μὲ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ 1881 καὶ τὸν Σίμωνα Καρᾶ (19xx).

Χρύσανθος vs.

Επιτροπη (1881) and Καρας 19xx)

Τὸ ἐν Ἑλλάδι « Μουσικολογικὸν ζήτημα » (ἢ« θέμα ») εἶναι πεδίον μάχης εἰς τὸ ὁποῖον ἀντιτάσσονται δύο παρατάξεις :

The « Musicological issue » (« Μουσικολογικο ζήτημα » or « θέμα ») in Greece opposes

ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν στέκονται οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν πατροπαράδοτον μεθοδολογίαν Ψαλτικῆς παιδαγωγήσεως (π. χ. κάποια στελέχη τῶν “Ὑπερμάχων”), διὰ τοὺς ὁποίους τὸ θεμελιῶδες βιβλίον θεωρίας εἶναι τὸ τοῦ Χρυσάνθου·

followers of a traditional methodology of apprenticeship of Psaltiki (e.g. some representatnives of the “hypermachons”), for who the fundamental theory book is that of Chrysanthos

καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην, οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν ΚΑΙΝΗΝ #ἀντίληψην#, μνημονικὴν #μεταλαμπάδευσιν# ἀλλὰ καὶ διεθνὴν #ἀντιπροσώπευσιν# τῆς πατρώας ψαλτικῆς τέχνης

against a NOVEL appreciation, interpretation, memory transmission as well as INTERNATIONAL representation of our Psaltic heritage,

ἡ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύεται κατὰ τὸ πλεῖστον ἀπὸ ὀπαδοὺς τῆς λεγομένης #μεθόδου# Καρᾶ.

represented mainly by followers of the so called Simon Karas « method ».

Τὸ #ζήτημα# ὑπερβαίνει τὰ ὄρια ἁπλῆς μουσικολογικῆς διαφωνίας καὶ, δυστυχῶς διὰ τὴν ψαλτικὴν, πολλοὶ εἶναι οἱ #ἐπιβιώνοντες# εἰς ΒΑΡΟΣ αὐτῆς, χάριν ΟΧΙ μόνον εἰς τὴν κάθε προσωπικήν των ἑρμηνείαν, ἀλλά – καὶ τοῦτον ἀποκαθιστὰ θέμα κρούωντα τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου ‑  λόγῳ, ἐπίσης, τῆς ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ καὶ ΝΟΘΕΥΣΕΩΣ αὐθεντικῶν μουσικῶν συγγραμμάτων, ἤδη ἰσοροποιημένων παρὰ τῶν διαφόρων διδασκάλων.

The issue surpasses pure musicological points of view, since, unfortunately for our psaltic tradition, many are those who make a living out of presenting their own, personal not only « interpretations » but, what is ever more alarming, ALTERATIONS of AUTHENTIC musical texts that have already been balanced out in the past by great psaltic masters.

Διάφοραι προσπάθειαι ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ τοιοῦτου εἴδους ΚΑΙΝΟΦΑΝΟΥΣ νοθεύσεως τῆς ψαλτικῆς μας κληρονομίας ἔχει ἀντιμετωπισθεῖ ἐὼς τανῦν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΣ διὰ μέσου ΝΟΜΙΚΩΝ τε καὶ διαδικαστικῶν ἀπειλῶν καὶ δικαστικῶν διωγμῶν ἀφορῶντα τὴν ΜΟΡΦΗΝ ἐκθέσεως ἐπιχειρημάτων, παρὰ κάποιαν ἐπουσιώδην καὶ ἀκαδημαϊκὴν ἀπάντησιν περὶ τοῦ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.

Attempts to UNVEIL such UNPRECEDENTED “bastardisation” of our psaltic heritage has until now been confronted MORE by LEGAL threats and lawsuits concerning the FORM in which arguments have been presented rather than any concrete, academic response to the CONTENT itself.

Συζευγομένου μετὰ τοῦ #θαυμασμοῦ# τῆς διεθνοῦς κοινότητος διὰ τὸ ὄτι δύναται ἴνα θεωρηθῇ ὡς τὸ ΑΠΟΚΟΡΗΦΩΜΑ τῆς ψαλτικῆς παρακμῆς  ‑ τόσον ὄσον ἀφορᾶ τὴν « ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΝ » « μουσικολογικὴν » προσέγγησιν ὄσο καὶ τὴν ΑΠΟΔΟΣΙΝ τῆς « ψαλτικῆς » ‑ 

Coupled to the international community’s « admiration » for what is considered by traditional psaltis as the EPITOMY of decadence of psaltic tradition, both in terms of «SCIENTIFIC” “musicological” “methodology” AS WELL AS “psaltic” interpretation in itself,

αὔτη ἡ ΚΑΙΝΟΦΑΝΕΣ ΝΟΘΕΥΣΙΣ τῆς ψαλτικῆς παραδόσεως ἐδιήθη καὶ κατέλαβε ἀναλόγια τῶν ἐν ἀπανταχοῦ τῇ οἰκουμένῃ ὀρθοδόξων ναῶν.

this NOVEL “bastardisation” of psaltic tradition has finally reached the analogions (« chanter stands ») of orthodox churches around the globe.

Τὰ #στόματα λεοντίων# διδασκάλων πλέον #ἐσφραγισμένα# διὰ τοῦ ΣΥΝΕΧΟΥΣ φόβου διαφόρων #διαδικαστικῶν ἐνεργειῶν#, ἡ Σιμωνοκαραϊτικὴ ἰδιοσυγκρασία τε καὶ ψαλτικὴ #ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΙΣ# διαχύεται ἐλευθέρως καὶ ἀνεμποδίστως πρὸς παγκόσμιαν μόλυνσιν, ἐπιτρέποντας βιοτικὰ πορίσματα εἰς διαφόρους ΚΑΤ’ΑΥΘΕΡΕΤΟΝ ΒΟΥΛΙΣΗΝ διαμορφωτὰς προφορικῆς τε ἀλλὰ καὶ ΓΡΑΠΤΗΣ παραδόσεως.

The old masters having been « silenced » by fear of perpetual menace of lawsuit, the Simonokaraïtic IDIOSYNCRASY and FALLACY has been let out of its den so as to « conquer the world », and allows many to “make a living” out of TRANSFORMING “ad libitum” whatever has so painstakingly been transmitted from generation to generationμ both o/aurally as well as in written formμ down to our time.

Ὁ στόχος τοῦ παρόντος κειμένου εἶναι

 ‑  ἡ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΣ αὐθεντικῶν ἐπιστημόνων καὶ μουσικολόγων περὶ τῆς ἰδιοσυγκρασίας τε καὶ δυσπλασίας τῆς #σχολῆς# ταύτης, τὸσον ἐν τῇ ψαλτικῇ ἐκτελέσει ὄσον ἐν τῇ #μεθοδολογίᾳ# τε καὶ #θεωρία# μιᾶς ΑΛΗΘΟΥΣ καὶ ΖΩΣΑΣ ψαλτικῆς παραδόσεως,

 ‑  καὶ ἡ ἀντιμετώπισης ὁρισμένων ἐπιχειρημάτων τῆς σχολῆς αὐτῆς μετὰ τῶν ΑΥΤΟΥΣΙΩΝ δεδομένων μιᾶς ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ παραδόσεως καὶ μεθοδολογίας, ἡ ὁποῖα χρειάζεται πολλὰ ἔτη νουθεσίας ἐν τῷ μέσῳ αὐτῆς διὰ τὴν σωστὴν ἐκτίμησιν, ἀπόδωσιν καὶ μεταλαμπάδευσιν αὐτῆς.

The purpose of this article is to progressively INFORM true SCIENTISTS and AUTHENTIC musicologists about this school’s IDIOSYNCRATIC « methodology », « interpretation » and « theory » of what is otherwise a TRUE, LIVING psaltic tradition, and to oppose it to this tradition’s AUTHENTIC preachings and methodology, which take YEARS and YEARS to « appreciate », « learn », « interpret » and « transmit ».

Ὡς καὶ προαναφέρθειν, τὸ Σιμωνοκαραϊτικὸν σύστημα θέλγει τοὺς #πεινῶντας καὶ διψῶντας# τῇ ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΑ καὶ τῇ ΜΕΘΟΔῼ ἐντὸς μιᾶς προφορικο ‑ ἀκουστικῆς παραδόσεως ἡ ὁποῖα δύναται νὰ μεταβληθῇ εἰς πραγματικὸν λαβύρινθον διὰ ὄσους ΔΕΝ δέχονται νὰ τὴν πλησιάσουν παραδοσιακῷ τῷ τρόπῳ.

As stated elsewhere, the Simon Karas « system » appeals to those who hunger for DETAIL and « method » in what can truly turn into the “Labyrinth” of psaltiki for those who do not approach it in traditional manner.

Καὶ διερωτῆτε τις : διατὶ τὰ πρὸ τοῦ «κατὰ Καρὰν» θεωρητικὰ νὰ μὴν «ἐπαρκοῦν»;

One might ask  =  why aren’t theory books « PRIOR » to Karas of « satisfaction »?

Ἡ ἀπάντησις εἶναι ὄτι ΔΕΝ ἰκανοποιοῦν διαφόρους συγχρόνους ΔΥΤΙΚΟΦΡΟΝΟΥΝΤΑΣ, οἱ ὁποῖοι ΔΥΣΠΙΣΤΟΥΝ εἰς ὄτι δὲν τοὺς παρουσιάζεται μετὰ πλῆρες «ἐξηγήσεων».

The answer is that they are NOT to the satisfaction of the contemporary OCCIDENTAL mentality which DEMANDS an EXPLANATORY note for every detail.

Ἡ ψαλτική, ὄμως, εἶναι ΤΟΣΟΝ μέλος τοῦ Χριστιανικοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος ὄσο καὶ ἄλλων, #παλαιῶν παραδόσεων# αἱ ὁποῖαι μεταβιβάζουν μουσικὴν ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλης μορφῆς πολιτιστικῆς μνήμης χρήζοντας ὄτι δύνανται νὰ διαθέση οὐχὶ μόνον ἕνα ἀνθρώπινο σῶμα (ὄπως τὴν ὄρασιν, τὴν κίνησιν, τὴν χειρονομίαν), ἀλλὰ, ἐπίσης, ὁ νοῦς (μέσῳ τοῦ γραφικοῦ συμβολισμοῦ) καὶ , προσφάτως, ἡ τεχνολογία (μέσῳ τῆς πληροφοριακῆς κωδικοποιήσεως).

Psaltiki, however, is just as much part of the Christian Orthodox religion as it is part of other, « old traditions » that transmit musical and other types of cultural memory using whatever a human being can dispose of , such as sight, hearing, movement, gesture and, eventually, written and, recently, computer encoded form.

Μὲ τὴν σύγχρονον πρόοδον τεχνολογίας, πάντως, πολλὲς ἀπορίες τοῦ παρελθόντος ἀρχίζουν ΜΟΛΙΣ νὰ εὐρίσκουν κάποιες ἀπαντήσεις ὄταν χρῆστες τοιαύτης τεχνολογίας ὑπάρχουν διάφοροι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ἐπιστήμονες καὶ ἐρευνητές.

However, with the advent of CONTEMPORARY technology, many questions of the past are only BEGINNING to obtain answers when explored APPROPRIATELY by TRUE scientists and researchers.

Δυστυχῶς διὰ τὸν Σιμωνα Καρὰ καὶ τὸ ἀκολουθῶντα αὐτὸν #ποίμνιον# αὐτοῦ, ἡ #ἔρευνά του# εἶχε ὡς ἀφετηρίαν τὴν ΘΑΡΣΕΑΝ καὶ ΑΥΘΑΔΕΣ κατηγορίαν αὐτοῦ διαφόρων ΜΕΓΙΣΤΑΝΩΝ θεωρητικῶν ἀλλὰ καὶ ἑρμηνευτῶν τῆς πατρώας ψαλτικῆς μας τέχνης, καὶ τοῦτον εἰς ἠλικίαν #ἐμβρύου# ὄσον ἀφορᾶ τὴν τέχνην, τουτέστη εἰς 24 μόλις ἐτῶν, μὲ ἄρθρον του ἐν τῷ Ἀθηναϊκῷ τύπῳ τῆς ἐποχῆς ἐκεῖνης (εἶδε, κάτωθι, ἀπάντησιν Κομάσου και Χρυσοχοΐδου, 1929)

Unfortunately for Simon Karas and his followers, his « research » was kicked off by an OUTFRONT contestation of whatever existed at the time he was « studying » psaltiki on his own (given that at the age of 24, he had already written an article in some Athenian newspaper contesting the MASTERS of his time).

Ἡ « ἔρευνες» τοῦ Καρᾶ ἐχρήζοντο τῆς ἰδίας ἀκουστικῆς #ἰκανότητος# αὐτοῦ διὰ τὴν #ἀνίχνευσιν# καὶ #προσδιορισμὸν# #ὑπαρχόντων# διαστημάτων  ‑  ἢ μᾶλλον, τῶν διαστημάτων ὄπως θὰ #ἔπρεπε# νὰ ὑπάρχουν, κατὰ τὴν #ἀντίληψιν# καὶ #θεωρίαν# Καρᾶ  ‑  δεδομένου ὄτι ὁ #ἄνθρωπος# αὐτὸς ἐθεωρεῖτο – καὶ δὲν παύει νὰ θεωρεῖται  ‑  ἀπὸ τὸν ψαλτικὸν κόσμον ὡς τὸ ἀποκορύφωμα ΦΑΛΤΣΟΥ ᾀσματωδίας.

Later “research” involved using Simon Karas’ own ACOUSTIC aptitudes to « determine » what intervals « existed »  ‑  or, rather, “should have” existed  ‑  during his time, given that the man was and still is considered by the traditional psaltic community as the quintessence of FALTSO singing.

Ὕστερον τῆς #ἐνρίζωσης# αὐτοῦ ἐν τῷ ἐθνικῷ ῥαδιοφωνικῷ σταθμῷ τῆς Ἑλλᾶδος, συντόμως ἀνεκυρήχθη #μουσικὴ μορφὴ# γύρω εἰς τὴν ὁποῖαν #ἐσσυσωρεύθη# τὸ #ποίμνιον# αὐτοῦ, ἀποκαλώντας τον #σοφὸν διδάσκαλον#.

After having “taken root” on national Greek Radio, Karas soon became a “musical figure” around who “flocked” those who would eventually started calling him the “wise teacher”.

Διάφορα κοινὰ #χαρακτηριστικὰ# τοῦ #διδασκάλου# Καρᾶ εὐρίσκονται, ἐπίσης, καὶ εἰς τοὺς ὀπαδοὺς αὐτοῦ, εἴτε #ἐκ φύσεως# εἴτε ἐκ #μιμήσεως# καὶ συμπεριλαμβάνουν:

τὸ #πάθος# τοῦ πρὸ Χρυσανθικοῦ #μεγαλείου# τῆς τότε γραφῆς, θεωρίας καὶ πράξεως, καὶ τὴν ἐπὶμονον #ἐπιδιόρθωσιν# ἢ #συμπλήρωσιν# τῆς ὑπάρχουσας ἐργασίας τῶν Τριῶν Διδασκάλων.

Various “overlapping” character traits of the “teacher” Simon Karas and his students include “passion” for “grandiose, pre ‑ Chrysanthian notation, theory and chant”, and “correction” or “supplementation” of existing works of the Three teachers and their followers.

Μὴ ἐχόντων τὴν ὑπομονὴν ἀλλ’ἰδιαιτέρως τὴν ταπείνωσιν ἴνα ΜΙΜΗΘΩΣΙΝ σοβαροὺς καὶ ἐγκρίτους διδασκάλους τῆς ἐποχῆς των, οἱ ὀπαδοὶ τῆς σχολῆς Καρᾶ ἐγκαθιέρωσαν διαφόρους #ἁπλοποιήσεις# τε και #περιπλοκάς#, κατὰ τρόπον τόσον ἀνισόροπον, ὧστε ἡ ἀπόδωσις ψαλτικῶν ὕμνων ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν νὰ ἐπιτρέπει τὴν ΑΜΕΣΟΝ #διάγνωσιν# πρὸς καταλογισμόν των μετὰ τῶν ὑπολοίπων τῆς νεοφανοῦς αῦτῆς #σχολῆς καὶ νοοτροπίας#.

Not having the patience and humility to IMITATE serious teachers of their time, the Karas school implemented a number of “simplifications” and even “complications” in such an unbalanced manner that their interpretations allow for immediate “diagnosis” and classification into this novel “school of thought”.

Κάποια παραδείγματα καὶ ἠχογραφικὰ δείγματα τῆς ἰδοσυγκρασίας τῆς μεθόδου Καρᾶ δύναται νὰ εὔρη τις ἐδῶ (πρὸς τὸ τέλος τῆς ἱστοσελίδος).

Some examples and audio samples of the Karas method idiosyncrasy are available here (near the end of the page).

Χάριν εἰς τὸν #ΜΗ ΓΝΩΡΙΖΟΝ#, κατὰ τὸν Ἰάκωβον Ναυπλιώτην, τὴν μουσικὴν ἡμῶν,
Σίμωνα ΚΑΡΑ,
ἔχομεν ὕστερον ἀπὸ τὴν #μέθοδον καὶ διδακαλίαν# του,
ΕΝΑ ΝΕΟΦΑΝΕΣ,
ΑΝΙΚΟΥΣΤΟΝ ἐν τῇ ΠΡΟ ΑΥΤΟΥ ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ
Ἑλληνικῇ παράδοσῃ , ΑΚΟΥΣΜΑ,
περιέχοντα ΠΑΘΟΓΝΩΜΟΝΙΚΑ στοιχεῖα ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ αὐτῆς τῆς λοίμωξις.

Thanks to him who, according to Iakovos NAFPLIOTIS, #IS NOT ACQUAINTED# with OUR music,
(Simon Karas),
our contemporary “tradition” has obtained,
as a “complement” to his #methods and teachings# ,
a NOVEL SOUND in the Hellenic musical tradition,
unheard of in ANY recordings that PRECEDE anything he and his followers have recorded,
which contains PATHOGNOMONIC elements that permit a quick and certain DIAGNOSIS of this new PANDEMIC.

Ἀναφορικῶς, ὄσον ἀφορᾶ τὰ διαστηματικὰ φάλτσα, πρὸκειτε περὶ

 =  = χρήσεως ΔΥΤΙΚΟΥ τόνου 200 cents, χάριν εἰς τὴν ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ (καὶ οὐχὶ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ) ἑρμηνεία τῆς ΔΥΤΙΚΟ ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ τοῦ 1881,
(τῆς ὁποῖας ἐναντιώθηκε ὁ Κιλτζανίδης, πρόϊν μέλος αὐτῆς)
μὲ συγγερασμὸν τὸνου 12/72 μορίων
ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΔΙΟΝ
τῆς συγγερασμένης κλίμακος τῆς ΔΥΣΕΩΣ (200 cents)

(Κείμενον), (1), (ἠχητικὸ παράδειγμα)

 =  =  ΑΠΟΡΡΗΨΙΣ τῆς ΧΡΥΣΑΝΘΙΚΗΣ ΔΙΦΩΝΙΑΣ
(πίναξ) (Χάρης Συμεωνίδης κείμενον)

 =  =  ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ ΔΥΤΙΚΟΠΡΕΠΟΥΣ
τέταρτο ΤΟΝΙΑΙΟΥ διαστήματος (50 cents) ὡς ἐλκτικὴν δίεσιν
(ἐν ἀντιθέσῃ μὲ τὰ παραδοσιακὰ τὰ ὀποία εἶναι
μεγαλύτερα ἢ μικρότερα τῶν 50 cents.

 =  =  ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ ΕΛΑΤΩΣΙΣ ἐν τῷ ἀριθμῷ τῶν ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ,
ἀλλὰ καὶ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΠΟΙΣΕΩΣ
σὺν ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΣ αὐτῶν.

In passing, one may simply quote the various interval or diastematic FALTSOS, which are

 =  = the use of an OCCIDENTAL tone of 200 cents, thanks to a LITERAL (and not a TRADITIONAL O/AURAL) interpretation of the results published by the OCCIDENTAL influenced Committee of 1881
(against which turned Kiltzanides, a former Committee member himself )
which introduced a tempered scale tone of 12/72 units
which is EXACTLY THE SAME
as the tempered tone used in OCCIDENTAL music

(200 cents)

(Text), (1), (audio samples)

 =  = the REJECTION of the

CHRYSANTHIC DIPHONIC third
(table) (Χάρης Συμεωνίδης text)

 =  = the INTRODUCTION of a OCCIDENTAL ‑ like
quarter tone interval (50 cents) as an “attraction” sharp (accident, “diesis”)
(in contrast to the TRADITIONAL accidents which are either GREATER or SMALLER than 50 cents).

 =  = the introduction of a REDUCED number of DEVELOPMENTS (“analysis”),
as well as their SYSTEMATISATION
followed by a FATIGUING, REPETITIVE use thereof.

Ἡ σύγχρονος ψαλτικὴ χρήζη τῆς παρασημαντικῆς τῶν τριῶν διδασκάλων. Κἂν καὶ πληρέστερη λόγου τῆς ἐλαχιστοποιήσεως ἀριθμοῦ πιθανωτήτων ἐκδοχῆς ῥυθμικῆς ἐμφάσεως, παραμένη ΣΤΕΝΟΓΡΑΦΙΚΗ, καὶ ἡ σωστὴ ἐκτέλεσις αὐτῆς ἀπαιτεῖ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑΝ μάθησιν πλησίον παραδοσιακοῦ καὶ ἐγκρίτου ψάλτου.

Today’s psaltiki makes use of the Contemporary Psaltic Notation system provided by the Three teachers. Although it provides detail as to a composition’s rhythm, it still remains a STENOGRAPHIC notation system, the correct interpretation thereof still being a matter of LONG apprenticeship beside some traditional and competent psaltis.

Ἡ Σιμωνοκαραϊτικὴ ἰδιοσυγκρασία συνίστατε,

 ‑  ἐκ μιᾶς πλευρᾶς, ἐκ τῆς ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΕΩΣ τῆς φωνητικῆς ἀποδόσεως διὰ τῆς ΜΕΙΩΣΕΩΣ τοῦ μεγίστου ἀριθμοῦ πιθανῶν ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ἀναλύσεων

 ‑  καὶ ἐκ τῆς ἄλλης, τὴν ΑΥΞΗΣΙΝ ἀριθμοῦ σημαδοφώνων ἐντὸς τοῦ μουσικοῦ κειμένου :

- διὰ τῆς εἰσηγήσεως παλαιῶν σημαδοφώνων, ἀπορηφθέντων διότι ΗΔΗ ἐνσωματωμένων ἐντὸς τῆς νέας γραφῆς

- πρόσθεσιν ἰλλιγγιῶδους ἀριθμοῦ σημαδοφώνων ἀλλοιώσεως φωνῆς  =  =  ὑφεσοδιέσεων,

- καὶ ἀφαίρεσιν σημεῖων στίξης, μεταβάλοντας παρεστιγμένα γοργὰ εἰς ἰσόχρονες διαιρέσεις εἰς τὴν γραφὴν ἀλλ’ἰδιαιτέρως εἰς τὴν φωνητικὴν ἀπόδοσιν.

The Simokaraïtic idiosyncrasy involves SIMPLIFYING the VOCAL interpretation by REDUCING the number of VARIANTS in a melody while INCREASING all but one of the number of neumes on a score:

- introduction of older neumes that have ALREADY been “transcribed” by the Three teachers [and therefore already present (« integrated ») in the score]

- addition of a “dazzling” number of accidents

- and removal of “unequal” temporal divisions, both in written, but especially so in vocal expression.

Ἡ #μέθοδος# Καρᾶ παρέχει, οὖτως, #ἀπαντήσεις# εἰς ἐρωτήματα πηγάζοντα ἐκ τῆς συγχρόνου δυτικῆς σκέψεως, τουτέστιν ἐκ #διανοιῶν# αἱ ὁποῖαι προτιμοῦν τὴν #ἀδιάλειπτον κατατομὴν τῆς τριχῶς# πρὸ πάσης ἐκ στῆθους μαθήσεως κάποιου βασικοῦ συνόλου ὕμνων.

The Karas “method” therefore provides “answers” to questions typical of a contemporary occidental thought process, that is, one where one prefers to “analyse incessantly” BEFORE even learning by heart some basic repertoire.

Τὸ κενὸν ἀναμεταξὺ τῆς ἁπλότητος τῆς ψαλτικῆς γραφῆς ἐν συγγρίσει μὲ τὴν περίπλοκον φωνητικὴν ἀπόδοσιν, κεκαλλυμένον ἐὼς τὰ νῦν διὰ τῆς μακροχρόνιας μαθήσεως,

The gap between the simplicity of traditional psaltiki notation as opposed to its interpretational complexity, till now covered by years of apprenticeship,

#ἐματαιώθη# διὰ τῆς μεθόδου Καρᾶ ἡ ὁποῖα ΥΠΕΡΤΡΕΦΕΙ τὸ γεγραμμένον κείμενον καὶ #ξεφουσκώνει# τὰς ἀναλύσεις καὶ φωνητικὰς διακυμάνσεις ὄπου ἀπαιτεῖ ῆ ἀπόδωσις.

has been “reduced” by the Karas method which “stuffs” the written score and “deflates” the demands of interpretational variants and skills.

Τοιούτου εἴδους ΑΛΛΑΓΗ τοῦ περιεχομένου καὶ, κατὰ συνέπειαν, τῆς #γραφικο ‑ ἀποδοτικῆς# ΙΣΟΡΟΠΟΙΑΣ τῶν παραμέτρων τῆς πατροπαραδότου ψαλτικῆς, άποκαθηστᾶ ΝΟΘΕΥΣΙΝ τῆς ἱερᾶς ἡμῶν παραδόσεως.

This CHANGE in content and existing equilibrium of psaltiki parameters constitutes a BASTARDISATION of our this holy tradition.

Παρ’ὅλον τῇ νοθευμένῃ μορφῇ αὐτῆς, ἡ παραμορφωμένη πλέον #ψαλτικὴ# τῆς Σχολῆς Καρᾶ παραμένη ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΣ πολύπλοκως ὡς πρὸς τὴν σύγχρονον δυτικὴν μουσικὴν, καὶ #γοητεύει# ἀμέσως τοὺς ἀκροατὰς τῆς οἰκουμένης, ἰδιαιτέρως ὄταν συνᾴδουσιν ΟΜΑΔΙΚΩΣ τοιαύτα ΑΠΕΧΘΕΙΑ #ἀγγελικο# ‑  #ὀμαδικὰ ΦΑΛΤΣΑ#

Even in this BASTARDISED form, however, psaltiki still remains MUCH more complex than occidental music, and appeals immediately to listeners throughout the world, especially when entire choirs start singing such “angelic abominations” of our o/aural tradition, many a time even being “blessed” by the highest Christian Orthodox authorities and hierarchs!

Ἡ σύγχρονος τεχνολογία ἐπιτρέπει ΕΠΑΚΡΙΒΗΝ ἀνάλυσιν διαστημάτων καὶ φωνητικῶν διακυμάνσεων τῶν ΜΕΓΑΛΙΩΔΕΣ ἐρμηνειῶν μεγίστων ἱεροψαλτῶν ὄπως τοῦ Ἰακώβου Ναυπλιώτου, ὄπως καὶ τὴν σύγγρισιν τῶν δεδομένων μετὰ ἠχητικῶν δειγμάτων προερχόντων ἐξ ἄλλων πολιτισμῶν καὶ παραδόσεων (μὲ ἰκανοποιητικὰ ὄρια ἀξιοπιστίας) .

Today’s technology allows one to analyze vocal intervals and transitions (with great accuracy and satisfactory confidence intervals) found within the EXTRAORDINARY interpretations of such great masters as Iakovos Nafpliotis and to compare this data to that of masters originating from OTHER cultures and traditions.

Χάρην εἰς τὴν χρήσιν τοῦ συγχρόνου ἠχητικοῦ φασματογράφου, καὶ τῆς ΟΠΤΙΚΗΣ πλέον ἀπεικονίσεως τῶν διαφόρων φωνητικῶν διακυμάνσεων, δύναται νὰ διαπιστώσει τις τὴν παρουσίαν ΠΛΗΘΟΥΣ φωνητικῶν ποικιλμάτων ΥΠΕΡΠΛΕΙΟΝΑ τῶν Σιμωνοκαραϊτικῶν #ἱερογλυφικο ‑ ὑφεσο ‑ διεσο ‑ στιγμα ‑ ἀφαιρεθέντων γεμισμάτων#.

Using vocal analysis spectrograms, recent findings include the VISUALISATION of vocal transitions, which allow one to see how there is much more to a score than the “Simokaraïtic stuffings”.

Ἐπὶ παραδείγματι, εἰς καταλλαγὰς χρόνου (μονόσιμου, διπλοῦ, διηρημένου, ἐλευθέρου, κ.τ.λ.), ὁ ἐκτελεστὴς δύναται ὄπως ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ ἐλαφρῶς τὴν χρονικὴν διάρκειαν τῶν διαφόρων σημαδοφώνων, ὧστε αἱ χρονικαὶ διάρκεια θεωρηθήσας ἐὼς τανῦν #ἀμετάβληται καὶ σταθεραὶ# νὰ ἀποδεικνύονται πλέον ὡς ΜΕΤΑΒΛΗΤΑΙ, δημιουργούντας ΝΕΟΥΣ ῥυθμοὺς ἐντὸς τῶν ἐγγεγραμμένων μουσικῶν μέτρων.

For instance, using “chronos variations” and “rubato”, one can VARY note durations of what is otherwise considered a “constant, invariable unit of time” and thus obtain different RHYTHMS as compared to what is written on the score.

Ἄλλο παράδειγμα ἀποκαθιστοῦν αἱ μεταβολαὶ τῶν ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΩΝ, #τραχῶς# ἀναλελυθήσας παρὰ τῶν ἀρχαῖων καὶ συγχρόνων θεωρητικῶν μουσικῆς, διότι ἡ τεχνολογία τῆς ἐποχῆς ἐκεῖνης (ἀλλὰ καὶ ἡ ΕΠΙΜΟΝΟΣ χρήσις της ἐν τῷ καιρῷ τῆς πληροφοριακῆς τεχνολογίας), ΔΕΝ ἐπέτρεπε ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑΝ ἀνίχνευσιν καὶ προσδιόρισην.

Another example is the variation of INTERVALS, which older theoreticians analysed “crudely” because the technology available back then did not allow for more ACCURATE representations.

Ὁ Σίμων Καράς, ὁ ὁποῖος ἔζησε ἐν τῇ ἐποχῇ τῆς ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ τεχνολογίας (#ἀπελυτρώθη# ὁ πλανήτης μας τῆς Διανοητικο ‑ ΜΟΥΣΙΚΟ ‑ ΔΙΑΜΟΡΦΟΤΙΚΗΣ ἐπιγείου παρουσίας του τὴν δεκαετίαν του 1990) ἀπεφάσησε νὰ μελετήσει κατὰ #πλάτος καὶ βάθος# ἕναν παράγοντα ἰδιαιτέρως, τὸν τῶν ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΩΝ, (χρήζοντας τῶν ΙΔΙΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ τῶν ΠΡΟΓΟΝΩΝ μας, τουτέστι ΜΟΝΟΧΟΡΔΟΥ) ὄπως ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ ἐκ ΝΕΟΥ ἤδη ΕΓΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΑ διαστήματα, καὶ τοῦτον κατὰ τὴν ΙΔΙΚΗΝ του κρίσην καῖ #ἀντίληψιν# τῆς #ΖΩΣΑΣ παραδόσεως#.

Simon Karas, who lived at the AGE of recent technology (our planet was finally FREED from his « musico ‑ intellectual TRANSFORMATORY » earthly presence during the 1990s), decided to study in #DEPTH# mainly only ONE parameter, that of INTERVALS, and used the METHODS of his PREDECESSORS to REDEFINE pre ‑ established theoretical intervals according to his own personal judgement of “living tradition”.

Οὖτως, παρέκτηνε τὴν ΠΛΑΝΗΝ τῆς ἐπιτροπῆς του 1881, ἀπορρίπτοντας τὴν θεωρίαν τοῦ Χρυσάνθου καὶ #ἐπιδιορθώνοντας# τοὺς προαναφερθέντες #διορθωτὰς#, τουτέστι τὰ #συμπεράσματα# καὶ αὐθεραισίας τῆς ἐπιτροπῆς.

He therefore continued the FALLACY of the 1881 commission (ἐπιτροπὴ) in REJECTING the theory of Chrysanthos and in « correcting » the latter’s «correctors », i.e. the commission. 

Εἰς τὸ ἐπακολουθοῦντα κείμενον, ὑποστηρίζω ὄτι αἱ δύο κλίμακες τοῦ Χρυσάνθου, τουτέστιν ἡ ΚΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ἀλλὰ καὶ ἡ 68 μορικὴ, τὴν ὁποῖαν θεωρῶ ΙΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑΤΙΚΗΝ (καὶ οὖτως, ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΗΝ, ὰποκαλλῶντας αὐτὴν 68 ΕΤ  =  «68 Equally Tempered »  =  68 Ἰσοδιάστατο ‑ Μοριακήν),

εἰσὶν καὶ αἱ δύο ΕΝΤΕΛΩΣ σύμφωναι μετὰ τῆς ΦΩΝΗΤΙΚΗΣ ψαλτικῆς παραδόσεως ὄπως ἀπολαμβάνωμεν αὐτὴν εἰς τὰς ἠχογραφήσεις του IΑΚΩΒΟΥ (ἠχογραφηθέντα εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ 20^ου αἰῶνος) ἀλλὰ καὶ οἰανδήποτες ΑΛΛΟΥ λαοῦ ᾄδοντως παραδοσιακοὺς ὕμνους ΜΟΝΟΔΙΑΚΩΣ καὶ ἄνευ ἐνοργάνου συνηχήσεως.

In what follows, I defend that the two scales of Chrysanthos: (fractional and 68 ET) are TOTALLY compatible with VOCAL, psaltic tradition as we hear it from IAKOVOS (recorded at the turn of the 20^th century) as well as ANY OTHER peoples singing traditional songs a capella.

Ἡ μεγάλη διαμάχη ὡς πρὸς τὸν προδιορισμὸν καὶ #ἀπεικόνεισιν# διαστήματων ἐν τῷ θεωρητικῷ τοῦ Χρυσάνθου ἔχει ὡς ἐξῆς:

The great debate concerning Chrysanthos is as follows:

α΄) ΠΩΘΕΝ πηγάζει ἡ κλασματικὴ κλίμαξ τοῦ Χρυσάνθου;

a) WHERE does he obtain his fractional scale?

β΄) ΠΩΣ #συγκεράνει# ὁ Χρύσανθος τὴν κλασματικὴν κλίμακαν αὐτοῦ, καὶ ΠΩΣ καταλήγει εἰς 68 μόρια;[html]

b) How does Chrysanthos CALCULATE his 68 ET scale? [html]

γ΄) Διὰ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟΝ ἡ 68 μοριακῆ συγκερασμένη κλίμαξ αὐτοῦ ἐστὶν #άσυμβίβαστος# ὡς πρὸς τὴν κλασματικὴν κλίμακαν αὐτοῦ;[html]

c) Why is his 68 ET scale not “compatible” with his fractional scale?[html]

Ὁ ἐξιδικευμένος ἐν ταῖς θετικαῖς ἐπιστῆμες Δρ. Παναγιώτης Παπαδημητρίου ΕΣΥΝΕΧΗΣΕ τὴν ΚΡΙΤΙΚΗΝ ἔναντι τῆς ἐργασίας περὶ κλιμάκων τοῦ Χρυσάνθου, κατὰ τρόπον ὄμως ΕΝΤΕΛΩΣ ἐπιστημονικὸν, ἐν ἀντιθέσῃ ὡς πρὸς τὴν ἐργασίαν τοῦ Σίμωνος Καρᾶ καὶ τοῦ ὀπαδοῦ

αὐτοῦ, Ἰωάννη Ἀρβανίτη.

Dr. Panagiotis Papadimitriou has CONTINUED the process of Chrysanthian CRITICISM, in quite a scientific manner, as opposed to Karas and Karas follower, Ioannis Arvanits [html].

Ὁ Παπαδημητρίου εἶναι ὁ ΠΡΩΤΟΣ ἐρευνητὴς ὁ ὁποῖος ἐσύγγρινε ΚΛΑΣΜΑΤΙΚΕΣ καὶ συγκερασμένες ΙΣΟΔΙΑΣΤΑΤΕΣ κλίμακες χρήζοντας ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗΣ ἀναλύσεως, ἔχων ὡς ἀποτέλεσμα τὴν δημιουργίαν πινάκων οἱ ὁποῖοι δείχνουν, π.χ., κατὰ πόσον ἡ 53 ἰσοδιάστατος μοριακὴ κλίμαξ τῶν Κινέζων (Μερκάτωρος) ἐστὶν ἀκριβεστέρα ἀντιπρόσωπος τῆς κλασματικῆς διατονικῆς κλίμακος τοῦ Διδύμου, ἐν συγγρίσει μὲ οἰανδήποτες ἄλλην ἰσοδιάστατον κλίμακαν, περιεχούσης κάτωθι τῶν 100 μορίων.[html]

Papadimitriou is the First to compare FRACTIONAL and ET scales using statistical analysis, and come up with TABLES describing how, for instance, a 53 ET scale is a more accurate representation of a Didymos diatonic scale than any other less than 100 ET scale.[html]

Αὐτὸ ὄπου ΕΚΠΛΗΤΗ εἰς τὰς ἐὼς τανῦν #κριτικὰς# εἶναι ἡ ΕΝΤΕΛΗΣ καὶ ΠΑΝΨΗΦΗΣ ἀπόρρηψις τῆς Χρυσανθικῆς 68 μοριακῆς κλίμακος ὡς ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΗΣ.

What is astonishing in the above “criticism” is that NONE of the authors consider the Chrysanthian 68 ET scale as being LOGARITHMIC.

Ἀντιθέτως, εἶναι ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΝ κατὰ πόσον ΟΡΘΗ και ΣΩΣΤΗ ἀκούγεται εἰς ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ ψάλτας ὄταν σύγχρονον ὄργανον ὄπως ὁ #ΜΕΛΩΔΟΣ# παίζει αὐτὰ ὄταν ἔχουν εἰσαχθεῖ  = θεωρηθεῖ ὡς λογαριθμικά !

What is fascinating to TRADITONAL psaltis is HOW WELL IT SOUNDS if IT IS TREATED as being logarithmic!

Κατὰ ποῖον τρόπον δύναταί τις, ἐν τοιαῦτη περιπτώσει, ὅπως καταβάλει ἐπιχειρήματα ΥΠΕΡ τῆς 68 ἰσοδιάστατης μοριακῆς, τουτέστι ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΗΣ κλίμακος;

What then, are the ARGUMENTS in FAVOUR of a Chrysanthian 68 ET (LOGARITHMIC scale)?

Ἰδοὺ τὰ γραφόμενα τοῦ Χρυσάνθου περὶ τῶν ὑπολογισμῶν του, ἐπακολουθοῦντος ἑνὸς σχεδιαγράμματος τῆς ὁλοκλήρου τῆς διαδικασίας αὐτῆς.

Ηere is what Chrysanthos writes about his calculations, followed by ad diagram of his procedure:

Τά διαστήματα

That the intervals

(Δι ‑ Κε), (Κε ‑ Ζω), (Ζω ‑ Νη),

ὅτι ἔχουσι λόγον τοιοῦτον

have the following units,

12, 9, 7

δεικνύεται ἐντεῦθεν· ὡς

can be demonstrated as follows :

[(Δι ‑ Κε) : (Κε ‑ Ζω)] ::[(¹/₉) : (¹/₁₂)],

ἤγουν

that is

[(⁴/₃₆) : (³/₃₆)],

ἀλλὰ μὴν ὡς

and

[(⁴/₃₆) : 12] :: [(³/₃₆) :χ_ΚΖ ],

ὃ ἐστι,

which is,

[4 : (12 x 36] :: [3 : (χ_ΚΖ x 36]

ἄρα

therefore

[4  x 36 x χ_ΚΖ ]  =  [3 x 36 x 12]

ἄρα

and

χ_ΚΖ  =  9.

Ὅταν ὅλη ἡ χορδὴ ὑποτεθῇ 27,

When an entire chord is set to a hypothetical length of 27 units,

τῷ μὲν Δι ἀναλογεῖ τὸ (²⁷/₂₇) κλάσμα,

Δι corresponds to the fraction (²⁷/₂₇),

ἤγουν τὸ 1,

that is to say  =  1,

τῷ δὲ Κε, τὸ (²⁴/₂₇) κλάσμα,

Κε corresponds to the fraction of (²⁴/₂₇) κλάσμα,

ἤγουν τὸ (⁸/₉),

that is (⁸/₉),

τῷ δὲ Ζω, τὸ (²²/₂₇) κλάσμα,

Ζω, corresponds to the fraction of (²²/₂₇),

καὶ τῷ Νη, τὸ (³/₄),

and Νη, corresponds to that of (³/₄),

ἄρα,

therefore,

καὶ τῷ διαστήματι (Ζω ‑ Νη),

the interval (Ζω ‑ Νη),

τὸ (⁷/₁₀₈),

corresponds to the fraction (⁷/₁₀₈),

διότι

because

[(¹/₄) ‑ (⁵/₂₇)]  =  [(²⁷/₁₀₈) ‑ (²⁰/₁₀₈)]  =  (⁷/₁₀₈),

ὅθεν ὡς

and given that

[(Δι ‑ Κε) : (Ζω ‑ Νη)] :: [(¹/₉) : (⁷/₁₀₈)],

ἀλλὰ μὴν ὡς

and that

[(¹/₉) : (12)] :: {⁷/_{[(12) x (9)]}} : χ_ZN

ἄρα

therefore

(¹/₉) x χ_ZN  =  [^{(12 x 7)} / _{(12 x 9)}]  =  (⁷/₉)

ὥστε

which gives

χ_ZN  =  ^{[7 x 9]}/_{[9 x 1]}

χ_ZN  =  ⁶³/₉ ,

χ_ZN  =  7 .

A  =  κλάσματα κατὰ τὸν Χρύσανθον

A  =  fractions according to Chrysanthos

B  =  διατονικὸς φθόγγος

B  =  diatonic “fthongos” or “note”on

C  =  Διαστημα ἐν μορφῇ ΚΛΑΣΜΑΤΟΣ

π.χ. (Zω ‑ Nη)

 =  (²²/₂₇ μείων ¾)

 =  (⁸¹/₈₈)

C  =  FRACTION interval

e.g. (Zω ‑ Nη)

 =  (²²/₂₇ minus ¾)

 =  (⁸¹/₈₈)

D  =  ὄνομα διαστήματος

π.χ. (Zω ‑ Nη)  =  διάστημα ἀναμεταξὺ τοὺς φθόγγους Ζω καὶ Νη.

D  =  interval name

e.g. (Zω ‑ Nη)  =  interval between the notes Zω and Nη.

E  =  Κλασματικὰ διαστήματα προσδιορισθέντα παρὰ τοῦ Χρυσάνθου.

Διὰ τὰ πρῶτα δύο διαστήματα

(Δι ‑ Kε = ⁸/₉ and Kε ‑ Zω = ¹¹/₁₂),

ὁ Χρύσανθος ΠΡΩΤΟΝ εὐρίσκει τὴν διαφορὰν των ἐκ τοῦ ἑνὸς. Ὑμεῖς θέλωμεν ὀνομάσαι αὐτὸ “Κλασματικὴν Διαστηματικὴ διαφορὰ ἐκ τοῦ ἑνὸς“.)

E  =  interval fractions used by Chrysanthos. For the first two intervals,

(Δι ‑ Kε = ⁸/₉ and Kε ‑ Zω = ¹¹/₁₂), Chrysanthos obtains their differerence from ONE. We’ll call this “Interval fraction difference from ONE”.

F: Τὸ πρῶτον ἐκ τῶν τριῶν διαστημάτων, τὸ (Δι ‑ Kε = ¹/₉) ΕΠΡΟΔΙΟΡΙΣΘΕΙ ὡς 12 μονάδας.

Χρήζοντας τὸν ἁπλούστατον πολλαπλιασμὸν #διὰ τριῶν#, ὁ Χρύσανθος εὐρῆκε ὄτι τὸ δεύτερον διάστημα, ἡ “Κλασματικὴν Διαστηματικὴ διαφορὰ ἐκ τοῦ ἑνὸς“ (Kε ‑ Zω = ¹/₁₂) ἀντιστοιχεῖ εἰς 9 μονάδας.

Ὠς πρὸς τὸ τρίτον διάστημα, (Zω ‑ Nη = ⁸¹/₈₈), ὁ Χρύσανθος ΔΕΝ ἐχρησιμοποίησε ἰδὶαν “μέθοδον” (τουτέστη τὴν “Κλασματικὴν Διαστηματικὴν διαφορὰν ἐκ τοῦ ἑνὸς“, ἡ ὁποῖα θὰ ἐδιδε Zω ‑ Nη  =  ⁷/₈₈).

Ἀντὶ αὐτοῦ, ἐχρησιμοποίησε τοὺς ὀριακοὺς φθόγγους (Zω = ²²/₂₇, καὶ Nη = ³/₄), καὶ τὴν “Κλασματικὴν διαφορὰν ἐκ τοῦ ἑνὸς ΤΟΥ ΚΑΘ’ΕΚΑΣΤΟΥ φθόγγου

Zω = 1 ‑ (²²/₂₇)

Zω = (⁵/₂₇)

καὶ

Nη = 1 ‑ (³/₄)

Nη = ¹/₄,

ἐπακολουθούσης τῆς ΔΙΑΦΟΡΑΣ ἀναμεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἀριθμῶν

[Nη(¹/₄) μείων Zω(⁵/₂₇)]  = 

[Ζω ‑ Νη = ⁷/₁₀₈],

καὶ, τέλος, τοῦ διὰ τριῶν ὑπολογισμοῦ ὡς πρὸς τὸν μείζωναν τόνον (¹/₉) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ἐξ ἀρχῆς ὡς ἀνάλογον τῶν 12 μορίων.

F: The first of these (Δι ‑ Kε = ¹/₉) was DEFINED as being equal to 12 units.

By using a simple “equation of proportions”, Chrysanthos found that the second interval, (Kε ‑ Zω = ¹/₁₂) was to be equated to 9 units

As for the third interval, (Zω ‑ Nη = ⁸¹/₈₈), Chrysanthos did not use the same “method” (i.e. =  obtain a difference from one, which would have been

[Zω ‑ Nη =  ⁷/_88]) .

Instead, he used the two outer “fthongos” (Zω = ²²/₂₇, and Nη = ³/₄), obtained and individual DIFFERENCE from ONE (Zω = ⁵/₂₇, and Nη = ¹/₄), obtained a further DIFFERENCE between the two (Ζω ‑ Nη = ⁷/₁₀₈) and only then proceeded with a proportion calculation, where ¹/₉ was DEFINED as being proportional to 12 units.

Προσθέτοντας τα διαστήματα

(12 +9+7+12+12+9+7),

ὁ Χρύσανθος προτείνει συγγερασμένην κλίμακαν τῶν 68 μορίων.

Chrysanthos then added all these units (12 +9+7+12+12+9+7) to obtain a scale of 68 units.

Ἡ Δυτικοφρονοῦσα ἐπιτροπὴ, ἡ ὁποῖα ἤθελεν ἐφεύρει καὶ ὑποτάξῃ τὴν ἀνθρώπινον φωνὴν εἰς κλειδοκύμβαλον, ΔΕΝ ἐπειραμάτησε τὴν 68 μορικὴν κλίμακαν ὡς 68 ΕΤ  =  ἰσοδιάστατο μοριακὴν κλίμακαν. Ἀντὶ αὐτοῦ, ἐκατηγόρησε τὴν ἀνομογενὲς μεθοδολογίαν ὑπολογισμοῦ διαστημάτων, ἀπεκάλεσσεν αὐτὴν “ἀσυμβίβαστον”καὶ διεκινήθη πρὸς #πρότασιν ἐπιδιορθώσεων#, τὰς ὁποῖας #ἐσυνέχισαν# οἱ Παπαδημητρίου καὶ Ἀρβανίτης.

The occidental ‑ oriented “epitropi” was not satisfied with this “INCONSISTENT” method of Chrysanthos, did NOT experiment on the 68 unit scale as a 68 ET scale, called it “ἀσυμβίβαστος”and set out to «propose a number of « corrections », which have been repeated by Papadimitriou and Arvanitis.

Ἡ ἐπιτροπὴ, ὄπως τὴν ἐκφράζουν οἱ Παπαδημητρίου καὶ Ἀρβανίτης, ὑποστηρίζει ὅτι τὰ 68 ΜΟΡΙΑ τοὺ Χρυσάνθου ΟΥΚ ΕΙΣΙΝ λογαριθμικὰ καὶ ὅτι ἀντιπροσωπεύουν ΚΛΑΣΜΑΤΑ χορδῆς.

Κατ’αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ, ἡ ἐπιτροπὴ προτείνη τὰς ἐξῆς “ἐπιδιορθώσεις”:

a) τὸ διάστημα “9” ἐπιδιορθώνεται εἰς “8”, ἀποκαθηστῶντας οὖτως κλίμακαν τῶν 66 μορίων, MΗ ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΗΝ .

b) ὅλα τὰ διαστήματα “ἐπιδιορθώνονται” εἰς 88, 66 καὶ 63, ἀποκαθηστῶντας οὖτως  κλίμακαν τῶν 305 μορίων MΗ ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΗΝ.

The epitropi, as translated eventually by Papadimitriou and Arvanitis, maintains that the Chrysanthian units are NOT logarithmic, and that they represent chord FRACTIONS.

The committee thus provides two “corrections”:

a) the interval “9” is corrected to “8” so as to give a NON LOGARITHMIC scale of 66 units.

b) all intervals are “corrected” to 88, 66 and 63 for a NON LOGΑRITHMIC scale of 305.

Εἰς τὰς δύο περιπτώσεις, ὄπως ἐλέχθη, τὰ #τμήματα#  =  #μόρια# ΔΕΝ θεωροῦνται ὡς λογαριθμικὰ καὶ ΔΕΝ χρησιμοποιοῦνται ὡς λογάριθμοι ἀπὸ τοὺς #εἰδήμονας# τῆς ἐπιτροπῆς ἀλλὰ καὶ τοὺς συγχρόνους #ἐπιδιορθωτὰς# τοῦ Χρυσάνθου, καὶ οὖτως, τοιοῦτου εἴδους #μόρια# ΟΥΔΕΜΙΑΝ πρακτικὴν χρήσιν ἔχουσιν, ἐφ’ὄσον, κατ’ὀρισμὸν, ΔΕΝ ἐπιτρέπεται ἡ χρῆσις αὐτῶν εἰς γεωμετρικὴν πρόοδον (#ἀνάπτυξιν#) διὰ τὴν διαδοχικὴν ΔΙΑΙΡΕΣΙΝ χορδῆς τινὸς μετὰ ΣΤΑΘΕΡΟΥ ἀποσωστοῦ (λόγου, ratio) μήκων χορδῆς, ὅπως χρησιμοποιοῦν αἱ μοριακῶς ἰσοδιάσταται κλίμακες (“Equally tempered scale”).

In both cases, of course, the units are NOT considered and are NOT represented by the various « experts » as being logarithmic, and thus have no “practical” use in some geometric series (progressive division of a chord so as to obtain a STABLE ratio of chord lengths, which define an “Equally tempered scale”).

ν

Ἡ σύγχρονος ἔρευνα δείχνη, πάντως, ὄτι ἐὰν ΟΝΤΩΣ θεωρήση τις τὰ 68 μόρια τοῦ Χρυσάνθου ὡς ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΑ καί, οὖτως, ἰδοδιάστατα, ὁ ὑπὸ ἡλεκτρονικοῦ #synthesizer# παραγόμενος ἦχος τυγχάνη ΠΟΛΥ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟΣ τῶν διαστημάτων ὄπου ψάλλουσιν οἱ παλαιοὶ διδάσκαλοι.

Modern research shows, however, that if the 68 units ARE to be treated as logarithmic numbers, the sound obtained on some synthesizer is much more frequently CONSISTENT with intervals chanted by various masters.

Ἐπίσης, ἐὰν ὁ Γρηγόριος ἦτο ἰκανὸς νὰ ἂντιπροσωπεύσῃ ἐν γραφικῇ λεπτομέρειᾳ διαστήματα ὄπως τὰ τοῦ Κλιτοῦ χρήζοντας τῆς 68 μοριακῆς κλίμακας, οὖτο θὰ ἦτο φύσει ἀδύνατον ΑΝΕΥ τῆς καταφυγῆς του εἰς μονόχορδον ἰκανὸν ἴνα ΠΑΡΑΓΕΙ τοιαῦτα διαστήματα.

Concerning Chrysanthos’ units, if Gregorios was able to define scales such as “kliton” with extreme “68” unit precision, he must had at his disposal some instrument to measure such intervals.

Πηγὴ/Source: Dr. Emmanuel GIANNOPOULOS

forthcoming publication

Τοιοῦτου εἶδους μονόχορδον θὰ ἔπρεπε νὰ ἦτο συγkερασμένον κατὰ ΙΣΟΔΙΑΣΤΑΤΟΝ, τουτέστι λογαριθμικὸν τρόπον.

Such a monochord must have initially been “tempered”.

Ὁ κάτωθι πίναξ παρέχη τὰ μήκη παράγοντα διαστήματα 68 ἀλλὰ καὶ 72 ἰσοδιάστατων ΛΟΓΑΡΙΘΜΙΚΩΝ μορίων ἐπὶ χορδῆς ἑνὸς μέτρου ἀλλὰ καὶ ἐπὶ χορδῆς 65 ἐκατοστῶν.

The table below show the CHORD lengths for such a 68 ET monochord as compared to lengths of a 72 ET monochord

	68 ET		RATIO	Chord fraction equivalent of 68 ET			Chord distances		Chord fractions	Chord distances		EPITROPI Chord distances		RATIO	Epitropi fraction equivalent of 72 ET			72 ET
							via 68 ET			(via Chrysanthos' fractions)		via 72 ET
				3 ‑ digit fraction	2 ‑ digit fraction	1 ‑ digit fraction	1000 mm	650 mm		1000 mm	650 mm	1000 mm	650 mm		3 ‑ digit fraction	2 ‑ digit fraction	1 ‑ digit fraction
Ni	0	68	1	1	1	1	1000	650	1	1 000,00	650,00	1000	650	1	1	1	1	0	72
	1	68	0,989858	488/493	98/99	1	989,8584	643,408				990,42	643,77	0,9904	0,9904	0,9904	0,9904	1	72
	2	68	0,97982	437/446	97/99	1	979,8197	636,8828				980,93	637,6	0,9809	0,9809	0,9809	0,9809	2	72
	3	68	0,969883	161/166	32/33	1	969,8828	630,4238				971,53	631,5	0,9715	0,9715	0,9715	0,9715	3	72
	4	68	0,960047	817/851	24/25	1	960,0467	624,0303				962,22	625,45	0,9622	0,9622	0,9622	0,9622	4	72
	5	68	0,95031	153/161	19/20	1	950,3103	617,7017				953	619,45	0,953	0,953	0,953	0,953	5	72
	6	68	0,940673	111/118	16/17	1	940,6727	611,4372				943,87	613,52	0,9439	0,9439	0,9439	0,9439	6	72
	7	68	0,931133	649/697	27/29	1	931,1328	605,2363				934,83	607,64	0,9348	0,9348	0,9348	0,9348	7	72
	8	68	0,92169	153/166	47/51	1	921,6896	599,0983				925,87	601,82	0,9259	0,9259	0,9259	0,9259	8	72
	9	68	0,912342	510/559	52/57	1	912,3423	593,0225				917	596,05	0,917	0,917	0,917	0,917	9	72
	10	68	0,90309	643/712	28/31	1	903,0897	587,0083				908,22	590,34	0,9082	0,9082	0,9082	0,9082	10	72
	11	68	0,893931	59/66	59/66	8/9	893,9309	581,0551				899,52	584,69	0,8995	0,8995	0,8995	0,8995	11	72
Pa	12	68	0,8849	684/773	23/26	8/9	884,87	575,16	8/9	888,89	577,78	890,9	579,08	0,8909	0,8909	0,8909	0,8909	12	72
	13	68	0,875891	614/701	7/8	7/8	875,8912	569,3293				882,36	573,54	0,8824	0,8824	0,8824	0,8824	13	72
	14	68	0,867008	339/391	13/15	7/8	867,0083	563,5554				873,91	568,04	0,8739	0,8739	0,8739	0,8739	14	72
	15	68	0,858215	115/134	6/7	6/7	858,2154	557,84				865,54	562,6	0,8655	0,8655	0,8655	0,8655	15	72
	16	68	0,849512	175/206	79/93	6/7	849,5118	552,1827				857,24	557,21	0,8572	0,8572	0,8572	0,8572	16	72
	17	68	0,840896	37/44	37/44	5/6	840,8964	546,5827				849,03	551,87	0,849	0,849	0,849	0,849	17	72
	18	68	0,832368	144/173	5/6	5/6	832,3684	541,0395				840,9	546,58	0,8409	0,8409	0,8409	0,8409	18	72
	19	68	0,823927	365/443	14/17	5/6	823,9269	535,5525				832,84	541,35	0,8328	0,8328	0,8328	0,8328	19	72
	20	68	0,815571	199/244	31/38	4/5	815,571	530,1211				824,86	536,16	0,8249	0,8249	0,8249