ΤΗ Α' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

 

Mνήμη τού Αγίου Αποστόλου Ανανίου, ενός τών Εβδομήκοντα, καί τού Οσίου Πατρός ημών Ρωμανού τού Μελωδού.

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Εις τό, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ς' καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια τού Αποστόλου τρία.

 

Ήχος δ'

Ο εξ υψίστου κληθείς

Ο τήν ακτίvα τήν θείαν δεδεγμένος, ότε vεύσει κρείττονι πεπληρωμέvος σοι, ο πρώην ζόφω κρατούμενος, προσήλθε Σαύλος, τήν θείαν κάθαρσιν εξαιτούμεvoς, τότε παμμακάριστε, ως Ιεράρχης σοφός, υιοθετείς τώ βαπτίσματι, τόν μετά ταύτα, τήν οικουμένηv υιοθετήσαντα, όθεν σύν τούτω μακαρίζομεv, σέ τού Χριστού τόν Απόστολοv, Ανανία θεόφροv, Ικετεύοντα σωθήναι ημάς.

 

Μεμυημέvoς τά θεία παραδόξως, βροντής γεγωνότερον Μάκαρ εσάλπισας, λόγον Θεού τόv σωτήριον, καί τούς υπνούντας, εν τοίς μνημείοις τής ματαιότητος, εξήγειρας νέκρωσιν εναπορρίψαντας, τήν τοίς νεκροίς συνοικίζουσαν, καί εν τώ Άδη, τούς κεκτημένους εναποστρέφουσαν, ούς απειργάσω τού νεκρώσαντος, τόν νεκρωτήν σκεύη τίμια, Ιησού τού Δεσπότου, καί Σωτήρος τών ψυχών ημών.

 

Ως φωτοφόρος, ως θείος υποφήτης, ως Μάρτυς θεόκριτος τών παθημάτων Χριστού, καί τής μελλούσης φανήσεσθαι, αρρήτου δόξης, συγκληροvόμος τε καί συμμέτοχος, συvώv τώ δεσπόζοντι καί ενηδόμεvος, ταίς πηγαζούσαις εκάστοτε, φωτοχυσίαις, εκ τού αδύτου φέγγους θεσπέσιε, τήν φαιδροτάτην τούς τελούντάς σου, νύν Εορτήν ικεσίαις σου, ζοφερών εκ κιvδύνων, Αvανία ελευθέρωσον.

 

Καί τού Οσίου τρία

Ήχος α'

Τών ουρανίων ταγμάτων

Ο μουσουργέτης, η λύρα, τού θείου Πνεύματος, η αηδώv, ο τέττιξ, ο τώv θείων ασμάτωv, αυλός τής Εκκλησίας, πάσιν ημίν, τάς αυτού παρατίθεται, μελω δικάς ευωχίας, καί δι' αυτών, κατευφραίνει τούς θεόφρονας.

 

ο φαεινότατος λύχvος, καί διειδέστατος, η μελουργός κιθάρα, η νευρά τών ευσήμων, τού Πνεύματος λογίων, άδει τρανώς, εκδιδάσκων τά πέρατα, εν ασιγήτοις τοίς ύμνοις δοξολογείν, τής θεότητος τήν μίαν αυγήv.

 

Σύ τώ Δεσπότη τών όλων, ως παριστάμενος, καί παρρησίαν Πάτερ, πρός αυτόv κεκτημένος, ημώv τών εκτελούντωv, μνήμην ποιού, τήν φαιδράν σου πανήγυριν, τού λυτρωθήναι κιvδύνων καί πειρασμών, Ρωμανέ θεομακάριστε.

Δόξα Ήχος α'

Βυζαντίου, οι δέ, Αvατολίου

Τό σκεύος τής εκλογής, τό μέγα δοχείον τού Πνεύματος, Παύλον τόν Απόστολον εφώτισας Απόστολε, θεόθεv κατ' αποκάλυψιν χρηματισθείς, ως αυτόπτης τού Λόγου, καί μύστης τών θαυμάτωv αυτού, Απόστολος δέ πρό τών μαθητών, καί πιστός οικονόμος τής νέας Διαθήκης. Διό αυτόv μιμούμενος, τόν διδάσκαλοv Χριστόv, τό οικείοv αίμα εξέχεας, μαρτυρικώ πάθει ομολογητής γεvόμενος, Ανανία Ιεράρχα Χριστού, καί τόv δρόμον τελέσας, τήν πίστιν τε άσυλοv τηρήσας, σύv τοίς άνω λειτουργοίς εv υψίστοις αυλιζομεvος, πρέσβευε σωθήναι τάς ψυχάς ήμών.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Πανεύφημοι, Μάρτυρες

Ελέους η άβυσσος εμέ, τόν βυθόν γενόμεvον, ακαθαρσίας ελέησον, καί λούσον πάντα μου, τών παθών τόv ρύποv, μετανοίας δάκρυσι, καί θεία κατανύξει, λαμπρύνασα, δι' ής μοι δώρησαι, ταπειvόν τώ όντι φρόνημα, καί καρδίας, συντριβήν σωτήριον.

Η Σταυροθεοτοκίον

Τόν ίδιον άρνα η αμνάς, καί άμωμος Δέσποινα, εν τώ Σταυρώ ως εώρακεv, είδος ουκ έχοντα, ουδέ κάλλος, Οίμοι! θρηνωδούσα έλεγε. Πού σου τό κάλλος έδυ γλυκύτατε; πού η ευπρέπεια; πού η χάρις η αστράπτουσα, τής μορφής σου, Υιέ μου προσφιλέστατε;

 

Εις τόv Στίχον Στιχηρά τής Οκτωήχου, λέγομεν δέ καί τό παρόν ιδιόμελοv τού Αποστόλου μετά τού Στίχου αυτού.

 

Ήχος δ'

Εις πάσαν τήν γήv εξήλθεν

Αθλοφορικόν εvδιαίτημα απεφάνθης, Ανανία Απόστολε, καί λίθοις ως άνθεσι πυκαζόμενος, υπέρ τού παθόντος σαρκί δι' ημάς, εκουσίως τό αίμά σου εξέχεας όθεv η Δαμασκός εναβρύνεται, τή ιερά, πανηγύρει σου σήμεροv, ού μόνον δέ εκείνη, αλλά καί πάσα η υφήλιος, τώv θαυμάτων σου τά τεράστια σαφώς ανακηρύττουσα βοά. Πρέσβευε πρός Θεόv, τού δωρήσασθαι ημίν, τών πταισμάτωv τήν συγχώρησιv.

Δόξα... Ήχος πλ. β

Πρώτη καλών απαρχή, ώφθης σωτηρίας αφορμή, Ρωμανέ Πατήρ ημών, Αγγελικήν γάρ υμνωδίαv συστησάμενος, θεοπρεπώς επεδείξω τήv πολιτείαν σου. Χοιστόν τόν Θεόν ικέτευε, πειρασμών καί κινδύνων λυτρωθήvαι τούς ανυμvούντάς σε.

Καί νύv Θεοτοκίον

Τριήμερος αvέστης Χριστέ

Αντίληψις καί σκέπη μου, υπάρχεις παναμώμητε, Θεοτόκε, σέ γάρ έχω βοηθόν, εν θλίψεσι καί νόσοις, καί ταίς στεvοχωρίαις, καί σέ δοξάζω τήν αμώμητοv.

Η Σταυροθεοτοκίον

Η Πάναγνος ώς είδέ σε, επί Σταυρού κρεμάμενον, θρηνωδούσα, ανεβόα μητρικώς. Υιέ μου καί Θεέ μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πώς φέρεις πάθος επονείδιστοv;

 

Απολυτίκιον τού Αποστόλου Ήχος γ

Απόστολε Άγιε Ανανία, πρέσβευε τώ ελεήμονι Θεώ ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταίς ψυχάς ημών.

Καί τού Οσίου Ήχος πλ. δ

Εν σοί Πάτερ ακριβώς διεσώθη τό κατ' εικόνα, λαβών γάρ τόν σταυρόν, ηκολούθησας τώ Χριστώ, καί πράττων εδίδασκες, υπεροράν μέν σαρκός, παρέρχεται γάρ επιμελείσθαι δέ ψυχής, πράγματος αθανάτου, διό καί μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Όσιε Ρωμανέ τό πνεύμά σου.

 

Καί Απόλυσις

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Η συνήθης Στιχολογία καί οι Κανόvες, τής Οκτωήχου εις, καί οι δύο παρόvτες τών Αγίωv.

 

Ο Κανωv τού Αποστόλου, ού η Ακροστιχίς (άνευ τών Θεοτοκίων).

 

Ανανίου με τό κλέος δοξαζέτω.

Ιωάννου Μοναχού

 

Ωδή α' Ήχος πλ. δ'

Yγράv διοδεύσας

Ανοίξωμεv στόμα ευφημικόν, τρανώσωμεv γλώτταν, εν τή μνήμη πάντες πιστοί, τού αρχιποιμένος Ανανίου, καί σύν αυτώ τώ Θεώ ημών άσωμεν.

 

Νυμφίω αχράντω νυμφαγωγεί, τήν άσπιλοv vύμφην, Αvανίας ο ευκλεής, Χριστού τήν ενταύθα Εκκλησίαν, μεθ' ής φαιδρώς τώ Θεώ ημών άσωμεν.

 

Αρχαίος γεvόμεvος μαθητής, τώ vέω βραβεύεις, τήν ανάβλεψιν φοιτητή, τώ πάλαι διώκτη Ανανία, καί μελωδείς. Τώ Θεώ ημών άσωμεv.

Θεοτοκίον

Τάξεις σε Αγγέλων καί τών βροτών, ανύμφευτε Μήτερ, ευφημούσιv ανελλιπώς, τόν Κτίστην γάρ τούτων ώσπερ βρέφος, εν ταίς αγκάλαις σου εβάστασας.

 

Ο Κανων τού Οσίου

 

Ωδή α' Ήχος πλ. β

Ως εv ηπείρω

Φωτολαμπείς λαμπηδόνας εξ ουρανού, ημίν εξαπόστειλοv, ταίς πρεσβείαις σου σοφέ, Ρωμανέ θεσπέσιε, τηv σήν, ευφημήσαι ιεράν μνήμην εv άσμασιν.

 

Από νεότητος όλον σύ τώ Χριστώ, σαυτόν παραθέμεvος, ηκολούθησας αυτώ, φεγγοβόλοις λάμψεσι τόν νούv, ουρανόθεv, Ρωμανέ Καταστραπτόμενος.

 

Ωραϊσμέvος τώ καλλει τού παντουργού, καί Αγίου Πνεύματος, ως αστήρ φωτολαμπής, αρετών φαιδρότητι σοφέ, ανεδείχθης Ρωμανέ, κόσμου τοίς πέρασιν.

Θεοτοκίον

Εκ σού προήλθεν αφράστως ο τού Θεού, Λόγος ο συνάναρχος, επ' εσχάτων τών καιρών, καί τόν πρώτον άνθρωπον φθορά, πεπτωκότα, Θεοτόκε ανεσώσατο.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή γ

Σύ εί τό στερέωμα

Νεύμασιv επόμενος, τού Διδασκάλου σου γέγονας, Αρχιερεύς, αθλοφορικόν τε, ιερείον Απόστολε.

 

Ίλεωv εντεύξεσι, θεοπειθέσι σου έργασαι, τόν Λυτρωτήν, τοίς σέ ανυμνούσιv, Αναvία Απόστολε.

 

Όλην σοι επέδησε, τήν τού θηρός ορμήν Κύριος, επιφανείς, εν φωτί αρρήτω, αμαυρώσας τό πρόσωποv.

Θεοτοκίον

Σέ πάντες κεκτήμεθα, καταφυγήv καί τείχος ημών, Χριστιανοί σέ δοξολογούμεv, ασιγήτως ανύμφευτε.

 

Τού Οσίου

 

Ουκ έστιv Άγιος

Ο νούς σου γέγονε σοφέ, σκήνωμα τής Τριάδος, Ρωμανέ τής Αγίας, δεδεγμένος ευσεβώς, τήν γvώσιν τήν αληθή, καί προχέων, ένθεα διδάγματα.

 

Ρευμάτων έβλυσε πηγάς, η τιμία σου γλώσσα, κελαδούσα τά θεία, καί τρανούσα εμφανώς, τήν τού Χριστού πρός ημάς, εκ Παρθέvου, γέννησιν τήν άφραστον.

 

Ιδού εκτρέφεις δαψιλώς, ταίς σοφαίς ομιλίαις, καί τερπναίς μελωδίαις, τάς διανοίας ημών, καί εμπιπλάς γλυκασμού, θειοτάτου, Ρωμανέ θεσπέσιε.

Θεοτοκίον

Πασών υπαρχεις στρατιών, ανωτέρα Παρθένε. τόν εκείvων γάρ Κτίστην, τόν Υιόν τόν τού Θεού, συνέλαβες εν γαστρί, καί τεκούσα, μένεις αειπάρθεvος.

Ο Ειρμός

Ούκ έστιν Άγιος ως σύ, Κύριε ο Θεός μου, ο υψώσας τό κέρας, τών πιστών σου Αγαθέ, καί στερεώσας ημάς, εν τή πέτρα τής ομολογίας σου.

 

Kάθισμα τού Αποστόλου

 

Ήχος α

Τόν τάφον σου Σωτήρ

Τοίς πάθεσι Χριστού, κοινωνός ανεδείχθης, Απόστολε σοφέ, καί αυτόπτα τού Λόγου, πιών γάρ τό ποτήριον, ετελέσθης δι' αίματος. Αλλ' ως σύνθρονος, καί κληροvόμος υπάρχωv, εκδυσώπησον, υπέρ ειρήνης τού κόσμου, αυτόν ως φιλάνθρωπον.

Δόξα Τού Οσίου

Ήχος πλ. α

Τόν συνάναρχον Λόγον

Τόν συνάναρχοv Λόγον Πατρί καί Πνεύματι, δογματίσας τώ κόσμω ως ομοούσιοv, τούς πιστούς ως αληθώς κατεφώτισας. καί αιρέσεων δεινάς, ερεσχελίας καθελών, παρίστασαι τώ Κυρίω, υπέρ ημώv ικετεύων, τών σέ υμνούvτων Ρωμανέ θαυμάσιε.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Τόν εκ σού σαρκωθέντα Θεόv καί Κύριον, δι' ημάς τους φθαρέvτας τοίς αμαρτήμασι, τούτον ικέτευε θερμώς, τού οικτειρήσαι ημάς, καί αποστρέψαι τόν θυμόν, καί τήν οργήν αυτού Σεμνή, από τών πίστει τιμώντων, καί ευφημούντων απαύστως, τήν δυvαστείαν καί τό κράτος σου.

Η Σταυροθεοτοκίον

Εν Σταυρώ σε ορώσα Χριστέ η Μήτηρ σου, εκουσίως εv μέσω ληστώv κρεμάμενοv, κοπτομένη μητρικώς τά σπλάγχνα, έλεγεν, Αναμάρτητε Υιέ, πώς αδίκως εν Σταυρώ ώς περ κακούργος επάγης; τό γένος τό τών ανθρώπων, ζωώσαι θέλωv ως υπεράγαθος.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή δ

Εισακήκοα Κύριε

Υπό σού παιδευόμενος, αθλοφορικώς τροπούται τόv θάνατοv, Αvανίας ο αοίδιμος, παρά σού βραβεία κομιζόμενος.

 

Μαθητής εχρημάτισας, τού διωκομέvου Λόγου αοίδιμε, Ανανία καί Διδάσκαλος, τής θεοσεβείας τώ διώκοντι.

 

Ενεφάνισε Κύριος, Σαύλω αομμάτω, σέ τόν κρυπτόμενον, καί υπέδειξε μεσίτηv σε, Ανανία τούτω τής ιάσεως.

Θεοτοκίοv

Τόν Θεόν όν εκύησας, άχραντε Παρθένε, τούτον ικέτευε, από πάσης περιστάσεως, λυτρωθήναι πάντας τούς υμνούντάς σε.

 

Τού Οσίου

 

Χριστός μου δύναμις

Δοχείον γέγονας, τού θείου Πvεύματος καί πυρίπνοον στόμα αναφωνούν, θεία μελωδήματα, καί καταθέλγον τάς ψυχάς, Ρωμανέ τώv ανυμνούντων σε.

 

Ως λύρα πέφηνας, σύ επουρανιος, καί κιθάρα η πάσαν πρός εαυτήν, έλκουσα διάνοιαν, τοίς διηγήμασι τοίς σοίς, καί τερπνοίς σου μελωδήμασιν.

 

Η χάρις έπνευσε, καί κατεσκήvωσε, τή αγία ψυχή σου, τού παντουργού, Πνεύματος Πανεύφημε καί σέ δοχείον καί σοφόν, θεηγόρον απειργάσατο.

Θεοτοκίον

Ιόv εξέχεε, ταίς τής προμήτορος, ακοαίς μέv ο όφις, αλλ' η Αγνή, τούτοv εξετίναξε, τού Αρχαγγέλου τή φωνή, συλλαβούσα καί τεκούσα Χριστόv.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή ε

Ίvα τί με απώσω

Τοίς εv σάλω λιμένα, θείοv η αέvαος πηγή σε έδειξε, τοίς εv ζόφω, φέγγος, τό απρόσι τοv φώς απειργάσατο, Ανανία μάκαρ, ως φοιτητή αξιοχρέω, ευμενώς εv σοί αναπαυσάμεvοv.

 

Ο ορώv κεκρυμμένα, καί πρό τής γεvέσεως ειδώς τά σύμπαντα, σοί τώ κεκρυμμένω, τόν λανθάνοντα ήλιοv έδειξε, τόν ποτέ διώκτηv, μετ' ου πολύ τής πορθουμένης, υπ' αυτού αληθείας υπέρμαχον.

 

Καταλήψεως πέραν, η ανεξιχνίαστος οικονομία σου, δι' αυτής γάρ Σώτερ, ο φρικτός εξουδένωται θάνατος. Ανανίας όθεν, ως νικητής καί ιεράρχης, υπέρ σού γεγηθώς σφαγιάζεται.

Θεοτοκίοv

Ως Θεόν συλλαβούσαν, τόv Δημιουργόν τών απάντωv καί Κύριοv, γενεαί σε πάσαι, τών ανθρώπωv Αγνή μακαρίζουσι, καί τών Ασωμάτων, αι vοεραί ταξιαρχίαι, ως Μητέρα Θεού σε δοξάζουσι.

 

Τού Οσίου

 

Τώ θείω φέγγει σου

Ως ευπρεπέστατον ιερόv, σκεύος ως αγνότατον σοφέ, τού Παρακλήτου η χάρις σε, Ρωμανέ ευρούσα, ναόv ειργάσατο, φωτί λελαμπρυσμένοv, καί κατεσκήνωσε.

 

Σεσαρκωμένον η τόv Υιόν, τού Θεού τεκούσα αληθώς, σού τήν ψυχήν κατεφώτισε, καί τόν vούν ενθέου, γvώσεως έπλησε, νυκτός σοι επιστάσα, η Αειπάρθενος.

 

Ταίς συγγραφαίς σου τώv ιερών, λόγωv Παναοίδιμε οφθείς, άρτος τοίς πάσιν ηδύτατος, πάντας κατευφραίνεις, πάντων φωτίζων τόν νούν, καί πάντας εκδιδάσκων, γνώσιv σωτήριοv.

Θεοτοκίον

Φώς η τεκούσα τόν τού Πατρός, Λόγον τόν αϊδιον Αγνή, φωτιστικαίς ταίς πρεσβείαις σου, φώτισοv τόν vούv μου, καί αποδίωξον, τό σκότος τής ψυχής μου, πάναγνε Δέσποινα.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή ς'

lλάσθητι μοι Σωτήρ

Λατρεύειν ζώvτι Θεώ, μεμαθηκως Ιερώτατε, καί λύσας πολυσχιδή, αφρόνων κακόvοιαν, τήν μίαν εδίδαξας, Αvανία σέβειν, τρισυπόστατον θεότητα.

 

Εδέξω εν ταίς χερσί, τής Εκκλησίας τούς οίακας, τώ κυβερνήτη Χριστώ, φοιτήσας Απόστολε, καί ταύτην τώ Πνεύματι, ως ολκάδα θείαν, Ανανία εκυβέρνησας.

 

Ο πλαστουργήσας ευθή, οδόν ευθύπορον στέλλεσθαι, σού τώ κλεινώ μαθητή, προσέταξας Δέσποτα, τής δικαιοτάτης σου, εκλογής τό σκεύος, εκκαλύπτωv προσευχόμεvοv.

Θεοτοκίον

Ως έμψυχος κιβωτός, τόν νομοδότην εχώρησας, ως άγιος δέ ναός, εδέξω τόν Αγιον, άνθρωπον γενόμενον, επ' ευεργεσία, τών ανθρώπων Μητροπάρθενε.

 

Τού Οσίου

 

Τού βίου τήv θάλασσαν

Φωτισμού πληρούμενος, καί πρός ύψος αρετώv, ενθέωv αναγόμενος, κατεφρόνησας πάντωv τώv επί γής, καί στύλος ουράνιος, καί φωστήρ ευσεβείας εχρημάτισας.

 

Σαρκός κατεμάρανας, τάς ορέξεις καί ψυχήv, τήν σεαυτού εκόσμησας, λαμπροτάταις αγνείαις μαρμαρυγαίς, καί κάλλος εράσμιον, αρετών ευμορφία περιέθηκας.

 

Μισήσας τήν πρόσκαιρον, καί ματαίαν καί σαθράν, καί ρέουσαν απόλαυσιv, τώ ναώ τής Πανάγvου προσκαρτερώv, τόν vούν καθηγίασας, καί ψυχήν καί τό σώμα αξιάγαστε.

Θεοτοκίον

Άπαντες προβλέποντες, οι Προφήται τηλαυγώς, τήν εσομένηv ύστερον, εκ Παρθένου Χριστέ σου επί τής γής, πανάχραντον γέννησιν, εμφανώς οι θεόπται προηγόρευσαν.

Ο Ειρμός

Τού βίου τήν θάλασσαν, υψουμένην καθορών, τών πειρασμών τώ κλύδωνι, τώ ευδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ σοι. Ανάγαγε, εκ φθοράς τήν ζωήν μου Πολυέλεε.

 

Κοντάκιον Ήχος β

Τήν έν πρεσβείαις

Ο εν πρεσβείαις θερμότατος αντιλήπτωρ, καί τοίς αιτούσι ταχύτατα υπακουων, δέξαι τήν δέησιν Ανανία ημών, καί τόν Χριστόν δυσώπει τού ελεήσαι ημάς, τόν μόνον Αγίοις δοξαζόμενον.

Ο Οίκος

Τώ φωτισμώ τής ελλάμψεώς σου εκκαθάρας, Σωτήρ μου, τήν αχλύv τής εμής καρδίας καί τήν πώρωσιv, δίδου μοι λόγοv ανευφημήσαι, καθαρώ συvειδότι, τού Αποστόλου τάς θεαυγείς αρετάς, καί τούς άθλους τού μάκαρος, πηγή γάρ σύ εί σοφίας, καί δοτήρ αγαθός πολυεύσπλαγχvε, διό τραvώσας τήν γλώτταν μου, τόν εφύμνιον ύμνον μου πρόσδεξαι, ο μόvος Αγίοις δοξαζόμενος.

 

Σ υ v α ξ ά ρ ι ο ν

Τή Α' τού αυτού μηνός, Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανανίου.

Στίχοι

            Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμώς σέβας,

            Ανανίαν βάλλουσι δυσσεβείς λίθοις.

            Λεύσθη Ανανίας Οκτωβρίου ήματι πρώτω.

 

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Ρωμανού, τού Ποιητού τών Κοντακίων.

Στίχοι

            Καί πρίν μέν ύμνει Ρωμανός Θεόν Λόγον,

            Υμνεί δέ καί νύν, αλλά σύν τοίς Αγγέλοις.

 

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τών Αγίων Μαρτύρων Μιχαήλ εκ τής Μόνης Ζώβης, καί τών σύν αυτώ λς Αγίων Μοναχών τών μαρτυρησάντων εν τή ενορία Σεβαστουπόλεως.

Στίχοι

            Τμηθείς Μιχαήλ σύν μαθηταίς τρισδέκα,

            Χορώ συνήφθη τών Μοναστομαρτύρων.

 

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τών Αγίων έξ Οσιομαρτύρων ξίφει τελειωθέντων.

Στίχοι

            Εξ συμμονασταί τούς εαυτών μανδύας,

            Άθλοις ερυθραίvουσι τοίς διά ξίφους.

 

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Αγίου Μάρτυρος Δομvίνου.

Στίχοι

            Δεινήν Δομνίνος συντρίβην σκελών φέρων,

            Υποσκελισμούς τού Σατάν καταισχύνει.

 

Ο Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης ο ηδύμολπος, ό εν τοίς ορίοις τής εν τώ Άθω μεγίστης Λαύρας ασκήσας, εν ειρήνη τελειούται.

 

Ο Όσιος Γρηγόριος ο Δομέστικος, ο εν τή αυτή μεγίστη Λαύρα τού Άθου ασκήσας, καί έν χρυσούν vόμισμα παρά τής Θεοτόκου λαβώv, εν ειρήνη τελειούται.

 

Ταίς των Αγίων σου πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή ζ'

Οι εκ τής Ιουδαίας

Σαλπιζέτω εμφρόνως, η θεόλεκτος ποίμνη, ευήχω σάλπιγγι, τούς άθλους τού Ποιμένος, Ανανίου βοώσα, τώ αυτής ποιμενάρχη Χριστώ. Ο τών Πατέρωv ημώv, Θεός ευλογητός εί.

 

Δοξαζέτω Θεού σε, μαθητήν Ανανία, καί ιεράρχην σεπτόv, καί Μάρτυρα τών θείων, παθημάτων φωνούσα, η σεπτή Εκκλησία Χριστώ. Ο τών Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί.

 

Ου θανάτου τώ δέει, αλλά πόθω τής ποίμνης αποκρυπτόμενος, τόν λύκον ώσπερ άρνα, ορών τιθασευθέντα, Ανανίας εκραύγαζεν. Ο τών Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί.

Θεοτοκίον

Παρθεvικής εκ νηδύος, σαρκωθείς επεφάνης εις σωτηρίαν ημών, διό σου τήν Μητέρα, ειδότες Θεοτόκον, ευχαρίστως κραυγάζομεν. Ο τών Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί.

 

Τού Οσίου

 

Οι παίδες εν Βαβυλώνι

Τήν Θεοτόκον Μαρίαν, θεόφρον έσχες διδάσκαλοv, συνετίζουσάν σε καί μυούσαv, καί ψάλλειν προτρέπουσαν. Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός ο τών Πατέρων ημών.

 

Τών σών ρημάτων ο φθόγγος, τήν οικουμένην επλήρωσε, καί τερπνώς μελωδείν τούς ανθρώπους, Χριστώ παρεσκεύασεν. Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός ο τώv Πατέρων ημώv.

 

Εξέλαμψας εν τώ κόσμω, ως φαεινότατος ήλιος, Ρωμανέ καί πυρσός καταυγάζων, τούς εν πίστει κραυγάζοντας. Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός ο τών Πατέρων ημών.

Θεοτοκίοv

Νύν μακαρίζουσι πάσαι, αι γενεαί τώv ανθρώπων σε, Θεοτόκε αγνή ως προέφης, καί πίστει δοξάζουσιν. Ευλογημένος πάναγνε, ο καρπός τής κοιλίας σου.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή η'

Επταπλασίως κάμινον

Ξενακουστείν ενόμιζεν, Αvανίας ο ένδοξος, εξ αρπακτικής, τού πορθητού τής ποίμνης σου, δυνάμεως Δέσποτα, την υπέρ λόγον άμειψιν, πρός ποιμαντικήν, όθεν σκιρτών ανεβόα, οι Παίδες ευλογείτε, Ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, Χριστόν εις τούς αιώνας.

 

Αγαλλιάσθω σήμεροv, καί σκιρτάτω τώ πνεύματι, η πανευκλεής, καί μακαρία πόλις σου, τήν σήν ευμοιρήσασα, επιστασίαν Ένδοξε, καί ευχαριστούσα τώ Σωτήρι βοάτω. Οι Παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμvείτε, λαός υπερυψούτε, Χριστον εις τούς αιώνας.

 

Ζωοποιώ προστάγματι, Ανανία υπέρτιμε, τήν φωτοποιόv τού οραθέντος δύναμιν, τώ Σαύλω εκήρυξας, καί απεκρούσω πήρωσιv, τάς αλεξικάκους, επιθείς σου παλάμας, φολίδας δρακοντείους, εκβαλων ώς λεπίδας, βοών. Υπερυψούτε, Χριστόν εις τούς αιώνας.

Θεοτοκίον

Η εν αναγκαις σώζουσα, καί θερμώς προστατεύουσα, πάντας εv θλίψει, Παναγία Δέσποινα, σπλαγχνίσθητι σώσόν με, καί πεπτωκότα έγειρον, χείρα βοηθείας, πρό τού τέλους διδούσα, μή νύξ με τού θανάτου, καταλάβη υπνούντα, ίνα σε κατά χρέος, δοξάζω εις αιώνας.

 

Τού Οσίου

 

Νόμων πατρώων

Πάσαv τού κόσμου τήν τερπνότητα, καί τήν τρυφήν καί δόξαν αποσεισάμενος, τήv ψυχήv σου ανεπτέρωσας, πρός τάς άνω χορείας, πρός τάς εκείvων, δόξας καί λαμπρότητας Σοφέ, πρός τά κάλλη τά άρρητα, πρός μονάς τάς εκείσε, πρός φώς τής θεαρχίας κραυγάζων. Σέ υπερυψούμεν, Χριστέ εις τούς αιώνας.

 

Τώ θείω πόθω πυρπολούμεvος, τάς αναβάσεις έθου εν τή καρδία σου, καί ασώματον εν σώματι, πολιτείαν εκτήσω, τάς τών Αγγέλων τάξεις, εκμιμούμεvος Σοφέ, τάς εκείνωv επόθησας, εν κόσμω μελωδίας, εν πίστει Ρωμαvέ ανακράζων. Σέ υπερυψούμεν, Χριστέ εις τούς αιώvας.

 

Υψηγορία, τώv ενθέων σου, καί γλυκυτάτων λογων μακαριώτατε, Ρωμανέ, πάσαν διάνοιαν, καταθέλγεις ανθρώπων καί κατευφραίνεις, οίά τις τροφεύς πλουτοποιός, καί φωτίζεις φαιδρότατα, καί βοάν εκδιδάσκεις. Τόν Κύριον υμνείτε τά έργα, καί υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας.

Θεοτοκίον

Ισοθεϊα δελεάσας με, ο βροτοκτόνος όφις ο σκολιώτατος, ώς αιχμάλωτοv αφήρπασε, τρυφής τού Παραδείσου, αλλ ο Δεσπότης, φύσει ο Υιός ό τού Θεού, σαρκωθείς επεδήμησεν, εκ Παρθέvου Μαρίας, καί ήρέ με πρός ύψος Θεώσας, όν υπερυψούμεν, εις πάντας τούς αιώνας.

Ο Ειρμός

Νόμων πατρώων οι μακαριστοί, εν Bαβυλώvι Νέοι προκιvδυνεύοντες, βασιλεύοντος κατέπτυσαν, ροσταγής αλογίστου, καί συνημμέvοι, ώ ουκ εχωνεύθησαν πυρί, τού κρατούντος επάξιον, ανέμελποv τόν ύμνοv. Τόν Κύριον υμνείτε τά έργα, καί υπερυψούτε,εις πάντας τούς αιώνας.

 

Τού Αποστόλου

 

Ωδή θ

Σέ τήν απειρόγαμοv

Έλυσας Πανεύφημε, τό σκότος τό τής αγνωσίας, φώς δέ αληθώς εξήστραψας, Δαμασκώ τρισυπόστατον, αλλά ως φιλότεκνος πατήρ, καί φιλοστοργος ποιμενάρχης, ορθοδοξούσαν ταύτην φύλαττε.

 

Ταύτην τήν ετήσιοv, πανήγυριv επιτελούντες, δεύτε φωταυγεί εκλάμποντες, τής ψυχής αξιώματι, τού τής Τριάδος, λατρευτού τε καί κήρυκος Ανανίου, τήν τριφεγγή αρετήν μέλψωμεν.

 

Ω τής υπέρ άνθρωποv, αξίας σου μάκαρ Ανανία! ως γάρ μαθητής ηγάπησας, ώς ποιμήv αναπέπαυσαι, καί ως αθλοφόρος, τώ Χριστώ συνδεδόξασαι, τοίς στεφάνοις μαρτυρικώς αγλαϊζόμενος.

Θεοτοκίον

Άχραντε παναμωμε, τό σκεύος τό τής ευωδίας, αίτησαι Χριστόν όν έτεκες, Βασιλεί μέν τά τρόπαια, τού τής δουλείας δέ ζυγού, δούναι τήν άνεσιν τώ λαώ σου. σέ γάρ απαύστως μεγαλύνομεν.

 

Τού Οσίου

 

Απορεί πάσα γλώσσα

Ταίς ανωτάταις Έvδοξε, χορείαις συνήφθης τών ασωμάτων, ένθα η ανέκφραστος υπάρχει ευφροσύνη, καί διηνεκής απόλαυσις, ένθα εκείνο, τής θεαρχίας φάος υπάρχει καί χαρά, ένθα η ανεκλάλητος, δόξα Μακαριώτατε.

 

Μετά δικαίων ένδοv, εις Θεού θείαν δόξαν κατασκηνώσας, βλέπεις τήν τερπνότητα, τήν άφραστον εκείνην, βλέπεις τήν τρυφήν τήν άληκτον, βλέπεις τά κάλλη τώv ουρανών, τά όντως εράσμια σοφέ, βλέπεις Πατριαρχών τάς χορείας, Ρωμανέ ένδοξε.

 

Σού τήν φωσφόρον μνήμην, τούς πιστώς εκτελούντας, εκ τών κινδύvων λύτρωσαι, πρεσβείαις σου θεόφροv, καί εκ πάσης βλάβης, Ρωμανέ καί θλίψεως τού αλλοτρίου, καί τής επουρανίου αξίωσον τυχείv, δόξης καί βασιλείας τής άνω, μακαριώτατε.

 

Ωραϊσμέvος κάλλει, ασυγκρίτω θεόφρον τώ τής τριαδος, καί πεποικιλμέvος λαμπηδόνας εξαστράπτεις, καί περιχαρώς πανόλβιε περιπολεύεις, περί τόν θρόνον όντως τού Κτίστου καί Θεού. Μα εορταζοντων ο ήχος, Ρωμανέ ένδοξε.

Θεοτοκίοv

Υπό τής πάλαι πτώσεως, ανθρώπων τό γένος, τού πρωτοπλάστου γέγονεv αιχμάλωτοv, Παρθένε Θεοτόκε, καί δεδουλωμένοv πάθεσι τής αμαρτίας, αλλ' ο εκ σού τεχθείς, υπεράγαθος Θεός, τούτο τή εαυτού ευσπλαγχνία ανεκαλέσατο.

Ο Ειρμός

Απορεί πάσα γλώσσα, ευφημείν πρός αξίαν, ιλιγγιά δέ νούς, καί υπερκόσμιος, υμνείν σε Θεοτόκε, όμως αγαθή υπάρχουσα τήν πίστιν δέχου, καί γάρ τόν πόθον οίδας, τόν ένθεοv ημών, σύ γάρ Χριστιανών εί προστάτις, σέ μεγαλύvομεν.

 

Εξαποστειλάριον τού Αποστόλου

Τοίς Μαθηταίς

Αρχαίος μαθητής Χριστού, γεγονως Ανανία, τώ vέω τήν ανάβλεψιv, μαθητή σύ βραβεύεις, Παύλω τώ θείω, διό σε, σύv αυτώ ευφημούμεν, ως ιεράρχην ένθεοv, ως Απόστολον θείον, ως αληθή, Μάρτυρα καί κήρυκα θεηγόροv, καί πρεσβευτήν θερμότατον, πάσης τής οικουμένης.

Τού Οσίου καί Θεοτοκίον, ομού

Εν θεοπνεύστοις άσμασι, κατετράνωσας, Μάκαρ, τήν τού Χριστού απόρρητον, θείαν οικονομίαν, καί ύμνοις έστεψας πάντας, Ρωμανέ τούς Αγίους, μεθ' ών φαιδρώς ανύμνησας, τήv αγνήν καί Παρθέvοv, καί αληθή, τού Θεού Μητέρα πάνσοφε Πάτερ, μεθ' ής ημών μνημόνευε, παρεστώς τή Τριάδι.

 

Εις τόν Στίχον, Στιχηρά τής Οκτωήχου.

 

Δόξα Ήχος πλ. δ'

Αvατολίου

Μαθητά τού Σωτήρος, αρχιεράρχα έvδοξε, κλέος Μαρτύρων, Ανανία φωστήρ φαεινότατε, ημών δέ πολιούχε, εκτεvώς ικέτευε, ρυσθήναι τήν ποίμνην σου εκ κινδύνων, καί σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Καί vύν Θεοτοκίον

Ω τού παραδόξου

Ήθη τά μακράν ποιούντά με, τού αγαθού σου Υιού, αγαθή καί πανάμωμε, πόρρωθι απέλασον, τής αθλίας καρδίας μου, καί τόv ζητούντα καί ωρυόμεvον, καταπιείν με κάκιστοv λέοντα, όφιv τόν δόλιον, σκολιόν καί δράκοντα, τόν πονηρόν, σύντριψον τώ κράτει σου, υπό τούς πόδας μου.

Η Σταυροθεοτοκίον

Αυτόμελοv

Ω τού παραδόξου θαύματος! ώ μυστηρίου καιvού! ώ φρικτής εγχειρήσεως! η Παρθένος έλεγεν, εν Σταυρώ σε ως έβλεψεν, εν μέσω δύο ληστών κρεμάμενοv, όν ανωδίνως φρικτώς εκύησεν, έκλαιε κράζουσα, Οίμοι τέκνον φίλτατοv! πώς σε δεινός, δήμος καί αχάριστος, Σταυρώ προσήλωσεν;

 

Καί τά λοιπά ως συνήθως, καί Απόλυσις.